Η Χριστίνα μπορεί να είναι
μαθηματικός με τετράγωνο μυαλό, διαθέτει όμως και σκωπτικό πνεύμα. Μπήκε
αθόρυβα από την εξώπορτα της Περιφερειακής Βιβλιοθήκης Χαριλάου, χαιρέτισε τη
βιβλιοθηκονόμο που καθόταν στο γραφείο της, έστριψε αριστερά, προχώρησε στο βάθος,
όπου ήταν τα δύο τραπέζια με τριγύρω
τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης και επικεφαλής
τη συντονίστρια, και στάθηκε πλάι μου.
-Μα τι κάνει ολημέρα, τέλος πάντων; Τι
κάνει; με ρώτησε με μια χειρονομία απόγνωσης.
Έριξα μια ματιά στην Αγγελική, που δεν
φάνηκε να αντιδρά βυθισμένη στο βιβλίο της, και εκδήλωσα και τη δική μου
απελπισία.
- Δικαιολογείται άτοπα, όπως λέγαμε
στον στρατό. Έχει, λέει, σύζυγο και τρία μεγάλα παιδιά και κάνει όλες τις
δουλειές του σπιτιού, εργάζεται εθελοντικά στη βιβλιοθήκη και, επιπλέον,
διαβάζει ένα σωρό βιβλία για να επιλέξει εκείνα που θα συζητήσουμε στις δύο
Λέσχες Ανάγνωσης που συντονίζει, συν τη μία παιδική. Ακόμη, είναι ερασιτέχνης
ηθοποιός, κάνει πρόβες και πρωταγωνιστεί σε διάφορα θεατρικά έργα που ανεβάζει
ο θίασος της. Α, είναι και πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων στο
σχολείου του γιου της και τακτικό μέλος στη Λέσχη Ανάγνωσης της Ποίησης, ίσως
και σε άλλες.
-Και δεν βαριέται να κάθεται; ρώτησε
ασυγκίνητη η Χριστίνα.
-
Άντε ντε! Μα, τι κάνει ολημέρα τέλος πάντων, τι κάνει; επαναλάβαμε με
μια φωνή τώρα και οι δύο.
Η Αγγελική σήκωσε λιγάκι το κεφαλάκι
της και άφησε να διαγραφεί ένα μικρό
χαμόγελο στα χείλη της. Προφανώς άλλες δικαιολογίες για την απραξία της δεν
είχε, οπότε συνέχισε με το μυθιστόρημα της Λέσχης Ανάγνωσης. Όπως και εμείς οι
δύο και όλοι οι άλλοι φυσικά.
Η Αγγελική, ψηλή, λεπτή και
χαριτωμένη σγουρομάλλα Πειραιώτισσα, που είχε ερωτευτεί και παντρευτεί τον
Λεωνίδα πολύ νέα, είχε εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη και τώρα, σχεδόν κοριτσάκι
στην εμφάνιση ακόμη, είχε τη δύναμη και
την όρεξη να τα κάνει όλα αυτά, που σχεδόν για οποιαδήποτε άλλη ένα
σπίτι και τρία παιδιά θα ήταν ήδη μεγάλο βάθος να σηκώσει. Ήταν να μην την
πειράζουμε λοιπόν !
Τις τελευταίες δεκαετίες οι
Βιβλιοθήκες του Δήμου Θεσσαλονίκης και των περιφερειακών δήμων του
πολεοδομικού συγκροτήματος, ίσως και οι άλλες ανά την Ελλάδα, προσέλαβαν τις
διαστάσεις πνευματικού κέντρου. Εκτός από την παραδοσιακή δανειστική
λειτουργία τους και τους υπολογιστές στη διάθεση των επισκεπτών, φιλοξενούν
λέσχες ανάγνωσης, έχουν παιδικό τμήμα
κατάλληλα διαμορφωμένο και διακοσμημένο, και διοργανώνουν πολλές ομιλίες,
διαλέξεις, εργαστήρια και άλλες εκδηλώσεις, όχι μόνο λογοτεχνικές.
Ψυχή των βιβλιοθηκών είναι οι
βιβλιοθηκονόμοι τους.Νέες γυναίκες κατά κανόνα,
διαβασμένες, καλλιεργημένες και
δυναμικές, με μεγάλη διάθεση προσφοράς, είναι απόλυτα διατεθειμένες να
εργαστούν και πέρα από το κανονικό ωράριο χωρίς πρόσθετη αμοιβή για την κάλυψη
των αναγκών με τη βοήθεια και εθελοντών όπως η Αγγελική. Παράδειγμα και
υπόδειγμα η Λένα στη Βιβλιοθήκη της Άνω Τούμπας, που διάβαζε κάθε εισερχόμενο
βιβλίο για να είναι ενημερωμένη
και συντόνιζε τη Λέσχη Ανάγνωσης στο πατάρι την Κυριακή το βράδυ. Έως ότου μας την πάρουν στα
κεντρικά γραφεία του δήμου.
Άλλα παραδείγματα η Ευγενία στη
Βιβλιοθήκη της Κάτω Τούμπας και η Χριστίνα στη Βιβλιοθήκη Χαριλάου, με την
εθελοντική προσφορά του συζύγου της, που μάλιστα βραβεύτηκε ως η καλύτερη
βιβλιοθηκονόμος, καθώς και η Δώρα που μετατέθηκε στη βιβλιοθήκη του Κέντρου
Ιστορίας του Δήμου. Αυτές είναι που γνώρισα και
δεν με απογοήτευσαν ποτέ. Σίγουρα υπάρχουν και πολλές άλλες.
Από τη στενή παρέα στη
Βιβλιοθήκη Χαριλάου, μας λείπει βέβαια η Σοφία που αναγκάστηκε να εργαστεί,
ποιος ξέρει με ποιες συνθήκες, για να τα βγάλουν πέρα στο σπίτι με την κρίση.Η Αγγελική όμως συνεχίζει
απτόητη να κάνει τα χίλια δυο της κι εμείς συνεχίζουμε να την πειράζουμε.
Συνεχίζει να επιλέγει τούβλα των 500-700 σελίδων για τη Λέσχη Αστυνομικής
Λογοτεχνίας και σαφώς καλύτερα βιβλία για τη Λέσχη Ανάγνωσης Λογοτεχνίας.
Σκέφτομαι συχνά να πάω να τη δω στο θέατρο αλλά δεν τα έχω καταφέρει ακόμη.
Σκέφτομαι ακόμη ότι μπορεί να μην είναι
τέλεια, όπως όλοι μας εξ άλλου, αλλά σίγουρα είναι μια
ζωντανή ελπίδα για το μέλλον. Ο τύπος του ανθρώπου που θα οικοδομήσει κάποτε
μια καλύτερη κοινωνία.
